Szukaj
Informacje o dostępności

Historia budynku

Rycina Matthaeusa Deischa przedstawiająca Długi Targ w Gdańsku w XVIII wieku. Po obu stronach placu widoczne są kamienice, a w głębi monumentalna Zielona Brama zamykająca perspektywę ulicy.

Zieloną Bramę zamykającą od strony Motławy Długi Targ – najbardziej reprezentacyjny plac w mieście – zbudowano w latach 1564–1568. Za twórcę projektu uznaje się nadzorującego budowę mistrza Regniera z Amsterdamu. Ta najokazalsza z gdańskich bram, z trzema przejazdami w przyziemiu, odwołuje się do symboliki bramy triumfalnej, a jej forma architektoniczna jest przykładem manieryzmu niderlandzkiego. Z zewnątrz ozdobiono ją niemal dwustoma rzeźbami i płaskorzeźbami wykonanymi według graficznych wzorów m.in. Cornelisa Florisa. Całą drugą kondygnację zajmowała wielka sala – największa w ówczesnej Rzeczpospolitej – o powierzchni trzystu metrów kwadratowych, doświetlona z czterech stron dwudziestoma pięcioma dużymi oknami.

Zieloną Bramę wzniesiono jako siedzibę Trzeciego Ordynku, stuosobowej reprezentacji kupiectwa i cechów rzemieślniczych we władzach miasta, ale wkrótce przeznaczono ją na tymczasową siedzibę królewską i od strony południowej dobudowano skrzydło mieszkalne. Miała służyć koronowanym głowom podczas ich wizyt w Gdańsku, jednak nigdy żaden król w niej nie zamieszkał. W wielkiej sali początkowo znajdowała się zbrojownia, potem odbywały się tam biesiady, festyny, dawano pokazy, urządzano przyjęcia – także w czasie pobytów królewskich. W północnej części przyziemia aż do 1868 roku mieściła się Waga Miejska. Od roku 1746 do 1829 większą cześć budynku zajmowało Towarzystwo Przyrodnicze.

W latach 30. XIX wieku ze względu na zły stan techniczny rozebrano szczyty, bryłę obniżono do poziomu drugiej kondygnacji, zwieńczono balustradą i otynkowano. Pół wieku później przywrócono pierwotną formę – z wysokim dachem oraz trzema szczytami w elewacji wschodniej i zachodniej. Także wtedy w miejscu dawnego pomieszczenia Wagi przepruto czwarty przejazd. Od 1880 roku aż do czasów ostatniej wojny Zielona Brama była siedzibą Muzeum Przyrodniczego. Spalona i częściowo zrujnowana w 1945 roku została odbudowana i przez czterdzieści lat (do 1992 r.) mieściła Pracownie Konserwacji Zabytków.

Od 2004 roku Zielona Brama jest oddziałem Muzeum Narodowego w Gdańsku.