Historia budynku
Spichlerz Opacki, siedziba Oddziału Etnografii, to trzykondygnacyjny, barokowy budynek z charakterystycznymi niedużymi oknami z półokrągłymi łukami i drewnianymi okiennicami. Powstał w 1723 roku w miejscu dwóch wcześniejszych, mniejszych spichlerzy na polecenie opata Franciszka Mikołaja Zaleskiego. Data zakończenia budowy i herb opata widnieją na kartuszu umieszczonym nad zamkniętym półokrągłym łukiem wejścia. Po II wojnie światowej mieściła się tu Składnica Konserwatorska. Przeprowadzane od 1982 roku prace adaptacyjne pozwoliły na otwarcie oddziału Muzeum Narodowego 30 maja 1988 roku.
Parter i pierwsze piętro Spichlerza zajmuje wystawa stała, druga kondygnacja przeznaczona jest na ekspozycje czasowe, trzecie piętro to przestrzeń biurowa. Do spichlerza przylega muzealny ogród – miejsce Letniego Jarmarku Etnograficznego, warsztatów, koncertów, pokazów plenerowych i międzykulturowych spotkań kulinarnych. Ogród ubogacają rzeźby oraz ule figuralne wykonane przez zaprzyjaźnionych twórców ludowych.
W planach jest przebudowa i modernizacja budynku tak, by stał się on nowoczesną i dostępną dla wszystkich grup zwiedzających, również osób z niepełnosprawnościami i specjalnymi potrzebami, instytucją muzealną, przystosowaną do potrzeb współczesnego odbiorcy.