Historia budynku

Historia Będomina sięga XIII wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z nadania szeregu dóbr, w tym Będomina, przez księcia pomorskiego Mściwoja II na rzecz księżnej Gertrudy w 1284 roku.

W XVI wieku wieś kupują Gleissen-Doręgowscy, którzy na początku XVIII wieku stawiają dwór. W 1739 roku część Będomina dziedziczy po dziadku Macieju Doręgowskim jego najstarszy wnuk Piotr Wybicki. Pełnoprawnym właścicielem staje się w dwa lata później. W 1747 roku w dworze Wybickich przychodzi na świat Józef, syn Konstancji z Lniskich i Piotra, przyszły autor słów Pieśni Legionów Polskich we Włoszech. Po śmierci ojca w 1758 roku oraz przekazaniu dóbr przez matkę i brata Joachima w 1774, został właścicielem dóbr będomińskich, które od 1772 roku znajdowały się w granicach królestwa Prus. Józef Wybicki bardzo krótko był właścicielem majątku w Będominie. Pomimo dużego zaangażowania w rozwój (m.in. wybudowanie nowej papierni, remont dworu) po śmierci żony i matki stracił serce do rodzinnego dworu. Już w 1783 roku sprzedaje Będomin, spokrewnionym z Wybickimi Lewalt-Jezierskim, którym wcześniej przez kilka lat dzierżawił majątek. Sam przenosi się do Manieczek w Wielkopolsce.

Lewalt-Jezierscy pozostają właścicielami Będomina do 1828 roku. Byli ostatnimi polskimi i zarazem szlacheckimi właścicielami Będomina. Kolejnym właścicielem był Jakub Toews, który 14 listopada 1828 roku skorzystał z pruskiego prawa ziemskiego umożliwiającego zakup dóbr rycerskich nie-szlachcie. Po 24 latach Toews sprzedał majątek, który w ciągu następnych 11 lat wielokrotnie zmieniał właścicieli, którymi byli: Henryk Teodor Jahnke (1852–1863), Jerzy Lebesius (1863–1868) i od 1868 roku Ernst Gottlieb Dahlweid. W 1907 roku majątek przejmuje syn Ernsta, Walter, w którego rękach Będomin pozostaje do 1945 roku. W 1907 roku spłonęła wschodnia część dworu, odbudowana w formie dwukondygnacyjnej w 1912 roku.

Rodzina Dahlweidów opuściła Będomin w marcu 1945 roku, uciekając przed zbliżającymi się wojskami radzieckimi. Dwór przetrwał zarówno wojnę, jak i wyzwolenie. Zaraz po zakończeniu wojny przez rok stacjonowały w majątku oddziały Armii Czerwonej, ale na szczęście nie dokonały większych zniszczeń.

Od 1946 roku we dworze funkcjonowała Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska, a w latach 1948–1953 działał Uniwersytet Ludowy, w którym kształcono świetlicowych wiejskich. W 1953 roku, po pożarze szkoły w pobliskim Będominku, do dworu przeniesiono szkołę podstawową, która funkcjonowała tu aż do 1977 roku. Rok później 17 lipca 1978 roku we dworze uroczyście otwarto Muzeum Hymnu Narodowego, będące oddziałem Muzeum Narodowego w Gdańsku.