Kultury pozaeuropejskie

Zalążkiem kolekcji pozaeuropejskiej był zbiór 119 przedmiotów odnalezionych w Składnicy Konserwatorskiej, przekazany do muzeum w latach 1974─1979. Zbiór ten pochodził prawdopodobnie z Westpreussiche Provinzial Museum mieszczącego się przed II wojną w Zielonej Bramie w Gdańsku. Jednakże tylko odnośnie 13 okazów ceramiki prekolumbijskiej istnieje pewność, że należały one do tego muzeum. Naczynia te pochodzą ze zbiorów Emila Treptowa ─ inżyniera górnika pracującego w latach 1878─1884 jako kierownik kopalni i huty srebra w Peru. Jego nazwisko figuruje na liście darczyńców w sprawozdaniach Westpreussiche Provinzial Museum. Większość ocalałych naczyń z jego kolekcji wywodzi się ze staroperuwiańskiej kultury Chimu, datowanej na IX─XV w. n.e. Są to czarne naczynia gliniane o zoomorficznych kształtach.
Identyfikacja pozostałych przedmiotów ze zbioru przedwojennego sprawia trudności, ostatecznie określono ich pochodzenie w przybliżeniu kierując się ekspertyzami, kwerendami i porównaniami. I tak z Afryki, głównie wschodniej, pochodzić może ponad 50 obiektów, z Ameryki Południowej kilkanaście, z Azji i Oceanii ponad 20. Podstawę przedwojennej kolekcji stanowi afrykańska broń: włócznie z żelaznymi i drewnianymi ostrzami, kołczany, strzały, miecze, łuki, oszczepy, noże i tarcze .Licznie reprezentowane są włócznie Masajów z pogranicza Tanzanii i Kenii oraz ciekawie ornamentowane i dobrze zachowane tarcze masajskie i zuluskie. Z innych przedmiotów pochodzenia afrykańskiego w zbiorze znalazły się bębny, moździerze, laski wodzowskie, grzebienie, rzeźby, plecionki, ozdoby, biżuteria, naczynia.
Zupełnie wyjątkowym obiektem okazał się egipski stożek pogrzebowy (MNG/E/11/EL) z czasów XXV dynastii pochodzący z nekropolii tebańskiej. Stożek zawiera inskrypcję zapisaną pismem heroglificznym. 
Umieszczony na nim tekst świadczy o tym, że odnaleziony musiał być w grobowcu TT132 należącym do dostojnika faraona Taharaki- skryby Ramose. W odkrytym w poł. XIX w przez niemieckiego egiptologa Karla Richarda Lapisusa grobowcu znaleziono 12 podobnych stożków, które zlokalizowane są w kolekcjach British Museum, Liverpool Museum, Kunsthistorisches Museum, Hunterian Museum, Penn Museum, Muzeum Narodowego w Warszawie.
Nieznana jest historia jak stożek dotarł do przedwojennego muzeum w Gdańsku. Nie wykluczone, że wraz z innymi starożytnościami zakupiony został do Stadt Museum od kolekcjonera ze Strasburga Roberta Forrera. W 1947 r. starożytności te zdeponowane zostały w Muzeum Narodowym w Warszawie. Stożek znajdujący się obecnie w Oddziale Etnografii MNG nie podzielił tego losu. Odnaleziony został dopiero podczas gruntownej inwentaryzacji w gmachu gdańskiego muzeum w latach 70. XX w. i pierwotnie został błędnie zidentyfikowany jako pieczętnica. Odkrycie właściwej identyfikacji tego obiektu jest niezwykle istotne dla badań nad starożytnościami egipskimi oraz dla światowego dziedzictwa materialnego.
Ciekawą grupę przedmiotów stanowią także zabytki z Oceanii. Są wśród nich oszczepy bambusowe z drewnianymi ostrzami, łuki, czy fragmenty tap. Z kolekcji przedwojennej zachowały się także dwa batiki z północy Jawy. Stamtąd pochodzą dwie lalki z teatru cieni, a także kris bez rękojeści.
W grupie zabytków azjatyckich znaleźć można m.in. rzeźbę dwóch postaci na słoniu, czy figurkę samuraja.
Zbiory amerykanistyczne z czasem uzupełnił dar Aleksandra Wiatraka, który pełniąc w latach 60. XX w. obowiązki konsula w Gwatemali kolekcjonował zabytki z tej części świata. Z jego zbioru pochodzą ornamentowane naczynia z tykwy oraz plecionki.
W latach 80. XX w. Oddział Etnografii zakupił broń Indian amazońskich przywiezioną przez etnologiczną ekspedycję Mariusza Kairskiego. Do kolekcji amerykanistycznej trafiło 19 przedmiotów (dmuchawki, kołczany, łuki i strzały, oszczepy, pojemniki na kurarę) pochodzących od takich ludów indiańskich jak Panare (Wenezuela), Waorani (Ekwador), czy Cofan (Kolumbia).
Okazję do wzbogacenia zbiorów afrykańskich stworzyły kolejne wyprawy polskich etnologów, organizowane głównie przez Jacka Łapotta. Do Oddziału Etnografii zakupiono 96 zabytków, głównie rzeźbę, broń, instrumenty muzyczne, maski, ozdoby, czy talizmany ─ przedmioty te mają szczególna wartość ze względu na załączoną do nich dokumentację. Pozyskane z tego źródła zabytki reprezentują kultury grup etnicznych Lobo, Somba, Kirdi-Daba, Dogon, Nuba-Moro, Senufo, Bobo i Kuluango. Pochodzą one z terenu Beninu, Sudanu, Burkina Faso, Kamerunu oraz Mali.
Afrykanistyczny zbiór powiększył się także dzięki darowi i zapisowi testamentowemu Mirosławy Dmochowskiej, która przekazała część nigeryjskiej kolekcji profesora Zbigniewa Dmochowskiego. W ten sposób pozyskano bębny, mosiężne talizmany, szklane korale, bransolety, naczynia z tykwy, plecionki, grzebienie, lampę oliwną, motykę, maski, rzeźby, czy cynowe wyroby rzemieślników z Bidy.
Kolejną grupę zabytków stanowią dary marynarzy oraz osób pracujących w Afryce. I tak z nigeryjskiej kolekcji kapitana Eustachego Wiśniowskiego do muzeum trafiło kilkanaście obiektów (stolik z rzeźbioną nogą, wiosła ornamentowane, dziesięć figurek glinianych). Z kolei Bernard Bieniecki pływający w latach 80. XX w. w rejonie Zatoki Gwinejskiej darował ceramikę, moździerz, dwie rzeźby kamienne, figurki rytualne oraz wyroby pamiątkarski z Konga. W 2010 r. do kolekcji dołączono dary pochodzące z Afryki Północnej (burnus, bębenek, grzechotka, bransoleta z koralikami) zakupione w miejscowościach Touggourt i Ghardaϊa przez Zbigniewa Michalskiego pracującego na początku lat 80. XX w. w Algierii.
Kolekcja pozaeuropejska liczy 369 obiektów, z czego większość to zbiory afrykańskie. Zawiera ona zarówno rzeczy archeologiczne, etnograficzne jak i wyroby pamiątkarskie.
W związku z wydatowaniem egipskiego stożka chronologia zabytków znajdujących się w Dziale Kultur Pozaeuropejskich przesuwa się w głąb historii zawierając się w ramach VII w p. n. e – XX w.